เราต่างมีเวียงที่น่าอิจฉา
ผมไม่ค่อยอยากเขียนบันทึกเรื่องการเมือง ผมเบื่อสีนั่นสีนี่ที่คนเขาป้ายใส่กันไปกันมา  เพื่อนผมบางคนมาบ่นว่าเบื่อที่ใคร ๆ หาว่าเขาเป็นเสื้อแดง ทั้งที่สิ่งที่เขาคิด เขาเชือ่ เขาทำทุกอย่างเหมือนกับคนที่ยอมรับว่าเป็นเสื้อแดงหลายคนทำ   ทางออกเดียวสำหรับสิ่งนี้คือการปล่อยวางและจำใว้เสมอว่า  สำหรับเรา เราเป็นสิ่งทีเราคิด สำหรับคนอื่น เราเป็นสิ่งที่เราทำ   ไม่มีอันใหนเป็นเราจริงหรือสำคัญไปกว่าอันใหน เราต้องเป็นทั้งสองอย่าง และเลือกที่จะมีความสุขกับด้านดีในแต่ละเป็น

เอาล่ะ ... จะพยายามไม่การเมืองนะ
ด้วยนโยบายหรือสภาพการเปลี่ยนแปลงโดยธรรมชาติของเมือง เป็นไปได้ว่าสาเหตุหลักของภาวะรถติดมหาวินาศบรรลัยโขอย่างเห็นได้ชัดในรอบ1ปีที่ผ่านมานี่ อาจจะเกิดจากผีเสื้อขยับปีที่ง่ามตูดบารักโอบาม่า
บวกกับชะตาชีวิตไม่ติดล้อของผมเดือนก่อนที่รถเสีย ทำให้ผมห่างเหินหมางเมินกะอีโอเลี้ยงไปพอสมควร ซ้ำหลังจากได้พบเจอกับมันอีกครั้ง ดันออกมาขาเป๋ มันยังต้องใช้เวลาทำใจให้รับสภาพว่า โอเลี้ยงที่รัก หนีออกจากบ้านและเจอมรสุมชีวิตโดนรุมโทรมจนเปลี่ยนจากสาวนิ่งเป็นสาวร่าน
ช่วงเวลาแห่งความห่างเหิน ผมได้เจอเพื่อนใหม่ที่ชื่อว่า  "งาน"
ที่จริงมันก็เพื่อนเก่า แต่เราไม่ค่อยอะไรกับมันนัก  เพราะมันมักจะคุยกะเราด้วยคำที่เราไม่อยากฟัง แต่มันให้ตังเราใช้ ให้ตังพ่อแม่เราใช้ด้วย อืม  โอเลี้ยงไม่อยู่คุยกะมันก็ได้วะ
ผมบ้างานขึ้นมาทันที ทั้งงานในงานนอก  และวิธีเดียวที่จะอยู่กับมันได้นานโดยไม่มีโอเลี้ยงคือ ... ไม่กลับบ้าน
ยังไม่เก๋าถึงขนาดนอนออฟฟิศจิบเบียร์เปิดพัดลมคุยกะผีญี่ปุ่น เลยไปเปิดโรงแรมไอ้สหายแว่นที่เยาราช
โรงแรมจิ้งหรีดราคาถูกสุด ๆ สภาพไม่เหมาะสำหรับการนอนแต่การทำความสะอาดมันดูจะลงทุนมากเกิน ทำใจถูกกว่า
เอาเป็นว่า ผมรู้จักโรงแรมเกรดนี้ 2-3 แห่ง และเท่าที่เคยโดนมา ของไอ้แว่นนี่โอเคสุด.... ใว้ค่อยมาเล่าความโอเคทีหลังนะ
ผมมาพักติดกัน2-3 คืน เว้นบ้าง กลับบ้านบ้าง ไม่ก็พักที่อื่นบ้างที่แพงและสบายกว่า  ทั้งหมดนี้เพื่อให้ได้มาซึ่งชั่วโมงทำงานที่มากที่สุดเท่าที่ร่างกายใหว
นั่นทำให้ผมมีงานอดิเรกใหม่คือ  การหาโรงแรม
เอาอย่างย่อ (เริ่มจะขี้เกียจพิมแล้ว)1. หาโรงแรมถูก ๆ ในกูเกิ้ล 
2. เดินไปที่โรงแรมนั้นและหาโรงแรมอื่นที่อยู่ไกล้ ๆ 
ได้มาซึ่งความประหยัดเห็น ๆ 

สองสามอาทิตย์ก่อน ผมเป็นขาประจำโรงแรมกรุงไทย เชื่อหรือไม่ห้องพักผมห่างจากโรงหนังใจกลางเมือง (อนุสาวรีย์ชัย) เพียงแค่ 3 นาทีเดิน
อาทิตย์นี้ผมจะเป็นขาประจำโรงแรมเวียงเหนือ เชื่อหรือไม่  ห้องพักผมห่างจากห้างคิงพาวเวอร์ 2 นาทีเดิน

     Share

<< เราต่างมีสัญญาที่น่าอิจฉาเราต่างมีน้องปลาที่น่าอิจฉา >>

Posted on Thu 22 Aug 2013 10:55

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

เราต่างมีอินทรามระที่น่าอิจฉา
เราต่างมีพิทแมนที่น่าอิจฉา
เราต่างมีศูนย์การค้าที่น่าอิจฉา
เราต่างมีรหัสไม่ลับที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเพลย์บอยที่น่าอิจฉา
เราต่างมีค่าส่วนกลางที่น่าอิจฉา
เราต่างมี 8 ข้อ (ย่อ) ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีสองปีครึ่งที่น่าอิจฉา
เราต่างมีควายที่น่าอิจฉา
เราต่างมีสมองส่วนหน้าที่น่าอิจฉา
เราต่างมีโพสบาร์ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเลนขวาที่น่าอิจฉา
เราต่างมีซักผ้าที่น่าอิจฉา
เราต่างมีสืบพันธุ์ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีชุดนักศึกษาที่น่าอิจฉา
เราต่างมี 29 ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีสุดารัตน์น่าอิจฉา
เราต่างมีภูทีที่น่าอิจฉา
เราต่างมีน้องปลาที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเวียงที่น่าอิจฉา
เราต่างมีสัญญาที่น่าอิจฉา
เราต่างมีแหม่มที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเฉินหลงที่น่าอิจฉา
เราต่างมีปัจจัยสี่ ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีแอลลี่ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีพี่ผมที่น่าอิจฉา
เราต่างมีแพ้ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีหวานเย็นที่น่าอิจฉา
เราต่างมีอู่ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีงูเหลือมที่น่าอิจฉา
เราต่างมีตลาดที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเพ้นติ้งที่น่าอิจฉา
เราต่างมีบาวที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเกสต์เฮ้าส์ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีแบริ่งที่น่าอิจฉา
เราต่างมีลา ..........ที่ไม่น่าอิจฉาเลย
เราต่างมีปอปลาที่น่าอิจฉา
เราต่างมี ททท. ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีไฟฟ้าที่น่าอิจฉา