เราต่างมีพัดลม ที่น่าอิจฉา

หยุดสงกรานต์ 5 วัน
มันจะต่างอะไรกับหยุดสงกรานต์ 6 วันหรือ 7 วัน ของปีก่อน ของปีก่อนก่อน และของปีก่อน ๆ วะ
แทบไม่อยากย้อนไหาอ่านไดสงกรานเก่า ๆ เลย รู้เลยว่าต้องมีแต่เรื่องเมือก ๆ ไร้สาระที่ไม่น่าเสียเวลาอ่าน
ว่าแล้วก็เอาเวลามาเขียนเรื่องเมือก ๆ ไร้สาระเรื่องใหม่ดีกว่าเว้ยยย

หยุดสงกรานต์5  วัน ว่าจะเขียน 5 ภาค  แต่นึกย้อนดูสันดานตัวเองแล้ว อย่าดีกว่า ทุกทีเขียนได้นิดหน่อยก็ขี้เกียจ  เรื่องแรกยาว เรื่องหลังอ่อย ๆ อย่าว่าแต่เรื่องที่ 5 เลย ผมว่าตอนท้าย ๆ ของเรื่องแรก ก็เริ่มน่าเบื่อไม่อยากเขียนแล้ว
เอาเป็น ตามมีตามเกิดแล้วกันนะ
ตื่นมาในสภาพสดชื่นแจ่มใสศิลปอาชา กับความตั้งใจเกินล้านที่จะทำความสะอาดบ้านตัวเอง ที่ตอนนี้สารรูปไม่ต่างจากร้านรับซื้อของเก่าที่ถูกทิ้งร้าง
เริ่มจากข้างในห้องนอน..
พัดลม สองตัวทำงานวันละ 8 ชั่วโมงด้วยเบอร์สามตลอดหลายปี  และไม่เคยโดนทำความสะอาดมาสองชั่วอายุควายแล้ว 
เปิดตัวที่ 1 ใช้งาน
เอาตัวที่สองเข้าห้องน้ำ...
แกะๆ  ถอด ๆ ฝุ่นร่วงเต็มพื้น.. แขนขาเลอะเป็นเส้น ๆ  ไม่นับรวมที่ล่องลอยเข้าไปในจมูก
ใบพัดและตะแกรง เอาน้ำราด  เหมือนแช่จาน พอมันเปียก ๆ มันจะล้างง่าย 
เอาผ้าเปียกเช็ด... โห  รอบเดียวเอาไม่อยู่ สองรอบเอาไม่อยู่
เอาผ้าไม่เปียกเช็ด  บางส่วนต้องมีการขัด  แต่ออกไม่หมด ทิ้งใว้งั้นแหละ คลาดสิกดี
เอาไปตากแดด แล้วกลับมาล้างใบพัดและตะแกรงด้วย...น้ำยาล้างจาน
บ้านผมมีน้ำยาล้างจานเยอะมาก เยอะกว่าแชมพูสบู่แฟ้บทั้งหมดรวมกัน  ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีเยอะไปหาเสี่ยอะไรนักหนา แต่วันนี้ มันจะต้องใด้ใช้งานอย่างเต็มความสามารถ
อ้อ ไอ้น้ำยาล้างจานล็อตนี้แหละ ที่ผมเอาล้างรถคราวก่อนแล้วหนังมือลอกเป็นดักแด้.. ไม่เข็ด ไม่เข็ด
ล้างใบพัดด้วยฟองน้ำล้างจาน  โดนขอบใบพัดบาดนิดหน่อย  (ใบพัดพลาสติกที่หล่อด้วยแม่พิมพ์ฉีด ขอบรอบต่อแม่พิมจะทำให้ขอบใบพัดคมมาก ระวัง ๆ ด้วย) มีคราบบางคราบที่ล้างเท่าไรก็ไม่ออก
คราบเลือด....
อย่าเพิ่งตกใจไป   เลือดที่ว่าคือเลือดเราที่มันอยู่ในท้องยุง และไอ้ยุงมันคิดจะเล่นเป็นเดวิดคอปเปอร์ฟิว บินผ่านใบพัดโดยไม่เป็นอะไรเลย
ถูกต้อง ใบพัดไม่เป็นอะไรเลย ไม่เคยหาศพพวกมึงเจอเลย เจอแต่คราบเลือดกระเด็นติดผนังดำ ๆ
ล้างตะแกรงและครอบพลาสติกต่าง ๆ
เอาไปตากแดด...
ลืมบอกอีกอย่าง  มีคนบอกว่า ผมไฮเปอร์ 
ไฮเปอร์ที่แปลว่า ชอบทำนั่นทำนี่  อยากทำ บ้าทำ งี่เง่าทำ
แต่ผมว่าคนทั่วไปก็คงอยากทำ ชอบทำ บ้าทำสิ่งต่าง ๆ ไม่ต่างจากผมนะ
เพียงแค่  ผมชอบทำมันพร้อมกันเท่านั้นเอง
ระหว่างภารกิจพัดลมตัวที่ 1 สิ่งที่ผมๆ ทำไปพร้อม ๆ กันคือ
ซักผ้า  เหยียบกระป๋องเบียร์ เก็บเศษขยะ ฟังเพลงและ.........วาดรูป (กางกระดาษ กางจานสี ใว้ณ ตำแหน่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างกิจกรรมทุกอย่าง  ประมาณว่า ช่วงเปลี่ยนกิจกรรม  ได้เดินผ่านมัน ก็จะต้องได้แต้มสีสองสีล่ะวะ)
ผ้าซักเสร็จก็เอามาตากที่สะสองสามตัว สลับกับไปขัดตะแกรงพัดลมต่อ และสลับกับเก็บขยะ และสลับกับเหยียบกระป๋องทีละใบ...
อย่างงี้เรียกไฮเปอร์ป๊ะ...

ตากผ้าเสร็จ ขัดตะแกรงเสร็จพอดี ถุงเท้าก็เลยได้ตากโดยการผึ่งตะแกรงพัดลมเหมือนชาวประมงตากปลาหมึกแห้ง  เจ๋งสาดด 

และแล้วก็ขี้เกียจเขียนต่อ  ซะงั้น...
(แล้วค่อยมาต่อ)

 

 

 

 

..

...

..

.

ต่อ

 

 

พัดลมตัวที่ 1 เริ่มเช็ดเมื่อ 9 โมง
เช็ดเสร็จ ตาก ตอน 11 โมง
.....  ไอ้ควายขน 
อย่างนี้ไม่ได้เรียกว่าไฮเปอร์แล้วว่ะ  อย่างนี้เรียกสมาธิสั้น ขาดสติ ไม่รอบคอบ ไม่วางแผน โอ้เอ้  ชักช้า บ้าบอ ซากเหี้ย..
และสิ่งที่ตามมาก็คือ เริ่มหิว  แต่ แต่  เราจะยอมแพ้แค่พัดลมตัวเดียวแล้วตัดไปกินข้าวเที่ยงบั่นทอนจิตใจเลยก็ใช่ที่
ไม่ทันจะเหยียบกระป๋อง ดูดฝุ่นเพดานหมด ตะแกรงด้านหลังใบพัดก็แห้ง (เหลือตะแกรงอีกซีกใว้ตากถุงเท้าต่อ)  ตอนนี้พัดลม 1 พร้อมใช้งาน  ก่อนจะเอาพัดลมสองมาล้างต่อ ก็จงทำการ.....
ถ่ายรูป. (ไม่ได้อัพที่ใหน..แต่กระนั้น กูก็ว่า   ไอ้การทำนั่นทำนี่เสร็จแล้วต้องถ่ายรูปเป็นที่ระลึก มันก็ไม่ต่างจากพวกลัทธิถ่ายก่อนแดกเท่าใหร่ล่ะว๊า ...ถุยไอ้เตี้ย  เก่งแต่ด่าเค้า)
เปิดพัดลมสอง หยากใย่หมดแล้ว กระป๋องยังเหลือเกินครึ่ง และรูปวาดสีน้ำ ตอนนี้น่าเอามาขยำน้ำเปียก ๆ แล้วเคี้ยวแดก
เวลาเอาสิ่งที่ต้องใช้สมาธิทำตอนไม่มีสมาธิเนี่ย  มันออกมาเหี้ยเสมอ
ตัดการวาดสีน้ำออกไป  รอบสอง เริ่ม..
เอาผ้าเปียกเช็ดสองรอบ เอาผ้าแห้ง .. ตะแกรงแช่น้ำ...ใบพัด...ครอบนู่นนี่นั่น
ซ้ำกระบวนการรอบสองเดจาวูแบบใช้เวลาน้อยกว่ารอบแรกเกินครึ่ง... นี่แค่ตัดวาดรูปออกไปนะเนี่ย แรดเผือกเอ๊ย
ระหว่างล้างน้ำตะแกรงพัดลมสอง และผึ่งให้แห้งอยู่นั้น  ผมเพิ่งนึกได้ว่าชั่วโมงที่แล้วบ่นหิว  และเพิ่งนึกได้ว่าขณะนี้โลกของการติดต่อเราไม่ธรรมดาแล้วนะเฟ่ยยย
เสริชหาเบอร์เคเอฟซีในเน็ท และเปิดหาเมนูที่ท่าน(กู)ต้องการและ....  จำมันใว้
กดไป 1150
กดไป เอาภาษาไทย
กดไป เอาไก่ไม่เอาพิซซ่า.....
พนักงานรับสายถามข้อมูลที่อยู่อย่างกับจะมาช่วยงานขึ้นบ้านใหม่ ถามว่ากินกันกี่คน และถามว่า.....
น้องเสียงสวย :   " มีเมนูที่ถูกใจหรือยังคะ..."
ปุ๊ : ตอบแบบไม่คิด    "มีครับ"
ย้อนขึ้นไป 6 บรรทัด  มันไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด
น้องเสียงสวย :   "ไม่ทราบว่าเมนูใหนคะ"

ปุ๊ :   .................อึ่มมมมม  ลืมครับ
น้องเสียงสวย : รับเป็นเมนู 299 มั๊ยคะ  ประกอบด้วย ..............
น้องสวดสปีดเร็วกว่านรก  ใจนึงก็อยากเบรกน้องใว้เพื่อประหยัดน้ำลาย อีกใจนึงก็ยังนึก ๆ

ปุ๊ :   ....อ๊าาาา  นึกออกแล้ว  เมนู 199 ที่มีไก่ 2 นั่นนู่นนี่ 
น้องเสียงสวย : เมนูนั้นสำหรับการสั่งออนไลน์เท่านั้นค่ะ
ปุ๊ :   ................
สั่งออนไลน์...  ทำไมวะ  สั่งทางเน็ท กะสั่งทางไม่เน็ทเนี่ย มึงจะไปล่าไก่ออนไลน์มาทอดออนไลน์ให้กูกินออนไลน์ไงว๊ะ..
รีบตัดบทก่อนจะหลุดไอ้ประโยคกวนตีนเมื่อกี๊นี้ไป
ปุ๊ :   ขอผมทบทวนซักครู่ แล้วจะโทรไปใหม่
น้องเสียงสวย : ยินดีที่ให้บริการค่ะ  (กูไม่เชื่อ)

ระหว่างเอาตะแกรงออกไปผึ่งให้โดนแดดระเบียง และเอาตะแกรงพัดลม 1 กลับเข้ามาประกอบร่าง  ความหิวก็ปะทุขึ้นมาระลอก2 ระลอก3 4 ตามลำดับ
โทรไปง้อน้องเสียงสวยภายใน 5 นาที 
ฟลุกเว่ย น้องคนเดิมรับ เราจำเสียงน้องเค้าได้  แต่น้องจำทุกอย่างเราได้หมด
ปุ๊ :   .....เอ่อ
น้องเสียงสวย : รับเป็นเมนู 199 ข้าว ไก่ ไก่......(สวดสปีด) มั๊ยคะ
ปุ๊ :  รับครับ.
 ทบทวนเรื่องเวลาส่ง เงินทงเงินทอน และวางหูรอรับประทานอาหารโทรสั่งแบบนี้ครั้งแรกในชีวิต
ตื่นเต้นเหมือนตอนนอนอยู่ชมรม แล้วน้องชมรมเอาผู้หญิงมาฝากนอนด้วย
ตื่นเต้นนัดบอด
ตื่นเต้นห่าเหวอะไรอีกเล็กน้อย  ซึ่งส่วนใหญ่เป็นข้ออ้างเพราะความอายห้องอย่างเดียวเท่านั้น

 

 

 

 

.....

 

 

ต่อ

 

เย็นนี้ นัดโทรมาชวนไปกินหมูกะทะบ้านกาด
นัด เอ กาด เป็นกลุ่มเพื่อนหอการค้า (ซึ่งผมไม่เคยไปเรียนอะไรที่นั่นเลย) ที่รู้จักกันมา 3 ปีกว่าจะได้แล้วมั๊งจากการชักชวนเข้าวงการของอู๋
ใช้เวลาพัฒนาความสัมพันธ์ 2- 3 ทริป ผมก็ได้รับชวนและรับเชิญอย่างไม่เขินแล้ว   ( เครื่องหมายวัดความไม่เขินของเพื่อนผู้ชายเหล่านี้ คือการได้ดูจู๋กันและกัน )
บ้านกาดอยู่บางบัวทอง ไกลเหมือนที่คิด (คิดใว้ว่าไกลเท่านี้ และบังเอิญ มันไกลเท่านี้จริง ๆ ..  งงมะ) แต่ก็ใช้วเลาไม่นาน และที่สำคัญผมกลายเป็นเพื่อนที่บ้านอยู่ไกล้ที่สุดในกลุ่ม
ซื้อของในตลาดสดที่อุกอาจค้าขายวันสงกรานต์  จัดกุ้งหมึกหมูสามชั้นผักต่าง ๆ ไปประมาณ 500 เดาว่าต้องอิ่มแน่ ๆ แต่ลืมไปว่า  ชุดหมูกะทะที่กาดสั่งมารอเพื่อนนั้น ไม่ใช่จะมีแค่กะทะกะถ่านนี่... เออแฮะ  ทำยังกะไม่รู้
เอาเป็นว่า บรรยากาศโดยรวม ถ้าไม่มีการที่ผมทำขวดเบียร์ตกแตก อย่างอื่นก็ไม่น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
อภิมหาเนื้อหลากหลาย บวกผัก กินกับเบียร์ในบรรยากาศสนธนาชายนินทาชายดำเนินไปอย่างสนุกสนาน 
ทีวีบ้านกาดสามารถตอบทุกอย่างได้ในเรื่องบันเทิง ยกเว้นว่าผมเอากีต้าร์มาด้วย  แต่ไม่เป็นไร บรรยากาศกำลังใช่ แดก ๆ ไปก่อน
เนื้อหาที่คุยกัน..
1. อู๋เลิกเมีย
2. เมียอู๋เลิกอู๋
3. ทำไมเลิกกัน
4. กูว่าแล้ว........(เติมคำกันเอาเองทางใครทางมัน..)

ซักพัก ได้เวลาบรรเลงเพลงเล่นสด
มีการขอเพลง มีการหาเนื้อ ขาดแต่คาโป้ เอเลยเหนื่อยหน่อยกับการโหนขึ้นโหนลง (ซึ่งจะโทษผมก็ไม่ได้ ก็ผมร้องถึง)
เบียร์ 1 ลังหมดภายใน3 ชั่วโมง

จบภาค 1

 

ระหว่างอั้นเยี่ยวนั่งรถกาดออกไปซื้อเบียร์เซเว่น (กินตั้งนาน ยังไม่ห้าทุ่มอีกเหรอวะ)
กาดคุยกับเพื่อนทางโทรศัพท์....
- ใหน ๆ มึงจะไปใหน...   ไม่ต้องเลย วันนี้กูกินกะเพื่อนที่บ้าน...  มึงมาบ้านกูก่อน...   ก็มึงมัน...   พามาบ้านกูเลย รับรองโดนลงแขก... (อ้าวเหี้ยแล้วไง..กูไม่นะ กูขอนั่งดูเฉย ๆ)   งั้นไม่ต้องพามา...   งั้นเดี๋ยวกูถามเพื่อนกูก่อน...  ลิซึ่มใช่มะเดี๋ยวถามเพื่อนก่อน...  มึงมานี่ก่อนดีกว่า...

จบบทสนธนาผมจับใจความได้ประมาณว่า
เพื่อนกาด อยาก
เพื่อนกาด เงี่ยน
เพื่อนกาด หื่น
เพื่อนกาด ชวนกาดไปเที่ยวผับ จะได้นัดเด็กและออกไปเที่ยวกัน
ผับ...
ผมไม่ไปผับมานานหลายชั่วอายุควายแล้ว  ครั้งล่าสุดที่ไป ก็เมาปลิ้นดิ้นพล่านตามสันดานคนรักดนตรี
ผมไปผับ สมองผมจะจดจ่ออยู่กับหลายอย่าง
ดนตรีเป็นอันดับแรก...(โคตรหล่อ)
อันดับสองคือ ร่องนม
อันดับสามคือ ทรวดทรงองค์ตูด
อันดับสี่คือฉากเลิฟซีนโต๊ะข้าง ๆ
อันดับห้าคือกะเทยควาย (ที่มันจ้องจะแดกกูอยู่)
อันดับหกถึงร้อย ใว้ฟังพรุ่งนี้

นั่นทำให้ผมไม่นิยมไปเที่ยวแบบนี้เลย เพราะการแสดงดนตรีในผับแบบนี้ บ่องตง  ห่วยและกากซากเล็บตีนที่สุด
ใว้ค่อยมานินทาวงดนตรีกากกันภายหลัง
วันนี้คะแนนโหวตของผองเพื่อนหมูกะทะออกมาว่า
ไปสอง
ไม่ไปศูนย์
ยังไงก็ได้สอง
...เดาออกใช่มะ ว่าไอ้แว่นนี่จะโหวตอะไร
กางเกงสามส่วน รองเท้าแตะขาดแล้วขาดอีก เสื้อยืดควาย ๆ หัวยุ่งหน้ามัน....  สารรูปผมเหมาะกับการเข้าผับที่สุดในจักรวาล 
ผมไม่นับถือน้ำใจคนที่มองคนที่การแต่งกาย
แต่ผมนับถือน้ำใจคนที่พาผมไปในที่ที่มีแต่คนแบบนั้นมาก
นับถือน้ำใจกัน ก็จัดให้กันได้  หึหึหึ...แล้วมึงจะรู้สึก
เพื่อนใหม่ เค ชายผิวคล้ำอารมณ์ดี  นี่ขนาดกะผู้ชายด้วยกันเอง ผมยังเคลิ้ม ๆ ถ้าเป็นผู้หญิงผมคงสะกิดพาไปซ่อมหลอดไฟในครัวบ้านกาดไปแล้ว
เคบิ๊วด้วยทฤษฎีที่ว่า  ถ้าเราไป เราได้ ถ้าเราไป เราได้ และ ถ้าเราไป เราได้
เราไป........... อย่าง งง ๆ
มึงมีคาถาสะกดจิตขนาดนี้ มึงไม่สะกดให้หญิงมาหามึงที่บ้างซะเลยล่ะ

เคขับรถในสภาพไม่เมา ไอ้บ้านนอกเราสามคนนั่งขาสั่นอยู่เบาะหลัง กลัวโดนด่าน  แล้วกลัวตำรวจจับข้อหาเมาแล้วนั่งมากับคนเมาแล้วขับแล้วไม่ห้ามคนเมาไม่ให้ขับ และไม่สั่งให้เพื่อน ๆ คนอื่นที่เมาอยู่ห้ามคนเมาไม่ให้ขับด้วย
แม่ง หลายกระทงยิ่งกว่าไอ้เคคนขับอีก
ผับลิซึ่ม ก็เหมอนผับทั่วไป ที่คนส่วนใหญ่ แต่เนื้อแต่งตัวกันไม่เหมือนเรา (เราคือกูคนเดียว) แต่งตัวน่าเกลียด ๆ และแปลกประหลาด
สำหรับผม ชุดปกติที่สุด ต้องเป็นชุดที่ เราใส่อย่างปกติ เพื่อใช้ชีวิตอย่างปกติ โดยไม่สนสายตาใครจะมองอย่างไรแม้แต่น้อย
กูปกติ  ปกติจนกูเริ่มอายแล้วนะ....... แดกเหล้าดีกว่า
วงดนตรีเล่นดีนะ แต่ก็นั่นหละ  ...
ไม่ทันยี่สิบนาที ผมก็เมามันกับดนตรี
เมามันกับดนตรีได้ 5 นาที   พักเบรก  ดีเจเปิดแผ่น..
ห่านลุงกินหญ้าห่านป้ากินยายพ่อมึง....

ผมรู้แต่ว่า หญิงที่มากะเค รูปร่างหน้าตาจัดว่าแจ่ม  นี่ถ้าไม่รวมเรื่องราวที่เคเล่าเกี่ยวกับเธอระหว่างทางมา ผมคงกล้ามองเธอด้วยสายตามนุษย์ปกติมองมนุษย์เซ็กซี่
อืม  ช่างมันเถอะ............

เอาเป็นว่า เหล้า 1 กลม กับมิกพอสมกลมเหล้า 2500
พวกเราไม่เหมาะกับอบายมุก (ในราคา)นี้ จริง ๆ
 ขากลับทุกอย่างก็เฉลย เคให้ค่าแท็กซี่มา 500 แลกกับการไม่ขับไปส่งพวกเรา แต่จะขับไปห้องสาว
เย้สสสส  แคร่   ..แช่แป้ง                                    .....กูว่าแล้ว
หาแท็กซี่จากวงสว่างไปไทรน้อยตอนตี 3 หาง่ายยังกับหาเห็บที่ขึ้นบนหน้าผากปลาพะยูน
เมาไม่เท่าใหร่ เพราะกินไม่เท่าใหร่ เพราะ...  มันไม่น่ากินเท่าใหร่
ถึงบ้าน แยกย้ายกันนอน.. ห้องเดียวกัน
คืนนี้ไม่มีใครฟิน และพวกเราต่างคนต่างหลับ
จริง ๆ นะ

 

ตีสี่  บันทึกส่วนนี้ควรอยู่ในวันนี้หรือวันพรุ่งนี้ดีวะ..

 

     Share

<< เราต่างมี ผีเก้งที่น่าอิจฉาเราต่างมีพี่เรียวที่น่าอิจฉา >>

Posted on Fri 19 Apr 2013 15:08

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

เราต่างมีตลาดที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเพ้นติ้งที่น่าอิจฉา
เราต่างมีบาวที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเกสต์เฮ้าส์ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีแบริ่งที่น่าอิจฉา
เราต่างมีลา ..........ที่ไม่น่าอิจฉาเลย
เราต่างมีปอปลาที่น่าอิจฉา
เราต่างมี ททท. ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีไฟฟ้าที่น่าอิจฉา
เราต่างมีหมวยที่น่าอิจฉา
เราต่างมีวันพุธที่น่าอิจฉา
เราต่างมีพระรองที่น่าอิจฉา
เราต่างมีความลับที่น่าอิจฉา
เราต่างมีข้าวผัดที่น่าอิจฉา
เราต่างมีพระที่น่าอิจฉา
เราต่างมีแปะที่น่าอิจฉา
เราต่างมีเดทที่น่าอิจฉา
เราต่างมีถั่วต้มที่น่าอิจฉา
เราต่างมีพี่เรียวที่น่าอิจฉา
เราต่างมีพัดลม ที่น่าอิจฉา
เราต่างมี ผีเก้งที่น่าอิจฉา
เราต่างมี 5 นาทีที่น่าอิจฉา
เราต่างมีแซ่บนัวที่น่าอิจฉา
เราต่างมี T180 L6 ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีท่าพระที่น่าอิจฉา
เราต่างมีปีศาจที่น่าอิจฉา 2
เราต่างมีปีศาจที่น่าอิจฉา
เราต่างมีนัวเนียที่น่าอิจฉา
เราต่างมีฟันที่น่าอิจฉา
เราต่างมีไท๊ไทย 2 ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีกุมภาที่น่าอิจฉา
เราต่างมีโกโก้ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีสิริรัตน์ ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีไท๊ ไทย (1) ที่น่าอิจฉา
เราต่างมีหักดิบที่น่าอิจฉา
เราต่างมีใบหน้าที่น่าอิจฉา
เราต่างมีกลอนที่น่าอิจฉา
เราต่างมีกางเกงในที่น่าอิจฉา
เราต่างมีโทรศัพท์ ที่น่าอิจฉา